Daarbij is het zoeken naar alternatieven voor de ontpoldering van met name de Hedwigepolder alleszins relevant gelet op de maatschappelijke discussie in Zeeland. Maar wanneer vaststaat dat die alternatieven er niet zijn zal het verdrag en derhalve ook de ontpoldering uitgevoerd moeten worden.
De BZW stelt vast dat de discussie over het verdrag een zodanig verloop heeft gekregen dat daarmee de belangen van het Zeeuwse bedrijfsleven in een risicofase terecht dreigen te komen.
Niet alleen hangt de verbreding van de toeleidende wegen van en naar de Westerscheldetunnel mede af van de gelden die in het kader van de verdieping zijn vrijgemaakt, maar ook stelt de BZW vast dat de economische activiteiten van het haven-industriële complex van de regio Antwerpen een positieve economische spin off hebben naar de economie van de omliggende regio’s waaronder Zeeland. De rapporten over de kosten baten analyse die in de voorbereidingsstudies van het verdrag door onder andere het Centraal Plan Bureau zijn uitgevoerd hebben dat ook uitgewezen.
De verstoring van de verhoudingen tussen Nederland en Vlaanderen, die dreigt als er geen uitvoering wordt gegeven aan het verdrag, kan alleen maar verliezers opleveren en dan vooral in de regio’s die direct met dit dossier te maken hebben.
De BZW vreest dat de door sommigen bepleitte noodwetgeving om de procedure bij de Raad van State te omzeilen niet alleen een niet elegante oplossing is, maar waarschijnlijk ook een langdurige kwestie gaat worden met een onzekere uitkomst. Wanneer die uitkomst is dat de noodwet niet mogelijk is dan staan we even ver als we nu zijn en dan dreigt het gevaar van nadelige effecten voor de Zeeuwse economie eens te meer.
Nu meerdere commissies (Maljers en Nijpels) geen echte alternatieven hebben kunnen vinden voor de natuurcompensatie dringt de BZW aan op een snelle besluitvorming door het kabinet. Sas van Gent, 3 september 2009